apteka gdynia pogórze

Przez traktowanie estrami forbolu, komórki BCBL-1 indukowano, aby wejść do cyklu replikacji litycznej, po czym zachodziła czasowo regulowana kaskada transkrypcji, co ostatecznie skutkowało ekspresją ogromnej większości genów wirusowych i produkcją zakaźnego potomstwa wirusowego. Indukcja była na ogół nieefektywna, z jedynie 5. 20% komórek eksprymujących markery replikacji litycznej. W tym badaniu wejście do cyklu litycznego było monitorowane przez ekspresję glikoproteiny K8.1 na powierzchni komórkowej kodującej wirusa (35). Przez 4 dni po indukcji litycznej, analiza cytometrii przepływowej wykazała, że poziomy CD1d były około 10 razy niższe w komórkach z dodatnim wynikiem K8.1 niż w komórkach ujemnych pod względem K8.1, które uniknęły indukcji (Figura 1B, panel górny). Ta utrata powierzchniowego CD1 była selektywna: komórki pozytywne z K8.1 zachowały ekspresję powierzchniową kontrolnego białka receptora transferyny (w rzeczywistości ekspresja receptora transferyny była nieznacznie zwiększona w tej populacji, Figura 1B, panel dolny). Tak więc, komórki zakażone litycznie wykazywały zmniejszoną ekspresję na powierzchni komórek CD1d, a utrata CD1d nie była spowodowana nieswoistą toksycznością wynikającą z postępu litycznego zakażenia KSHV. Rycina Powielanie LTYKHV zmniejsza poziomy CD1d. (A) Poziomy CD1d na nieindukowanych komórkach BCBL-1, które są latentnie zakażone KSHV. Pokazano poziom zabarwienia komórek BCBL-1 w tle (sam 2 °). (B) Komórki BCBL-1 indukowano, aby wejść do cyklu replikacji litycznej i pozostawiono je do 4 dni po indukcji, po czym komórki w późnej części cyklu litycznego można monitorować za pomocą ekspresji K8.1. Komórki wybarwiono pierwszorzędowym przeciwciałem królika przeciwko K8.1 i przeciwciałem drugorzędowemu przeciw-króliczemu oraz przeciwciałem znakowanym Zenon-1 (3 APCa przeciw CD1d i przeciwciału skoniugowanemu z PE przeciwko receptorowi transferyny (TfnR). Określono poziomy CD1d dla populacji K8.1-dodatnich [K8.1 (+)] i K8.1-ujemnych [K8.1 (.)]. Aby upewnić się, że indukcja replikacji litycznej nie powoduje ogólnej regulacji, normalny poziom receptora transferyny został określony przez analizę objętościowej populacji komórek K8.1-dodatnich i utworzenie bramki, do której spadło 80% komórek. Wszystkie populacje K8.1-dodatnie i K8.1-ujemne wykazywały podobne poziomy receptora transferyny; tak więc nawet w nieoznaczonej populacji większość komórek miała normalne poziomy receptorów na powierzchni komórki. MIR1 i MIR2 indukują obniżenie poziomu CD1d. Ze względu na znaną zdolność MIR1 i MIR2 do modulacji immunologicznie istotnych białek powierzchniowych komórek gospodarza (np. MHC klasy I i B7.2), badaliśmy wpływ tych białek wirusowych na ekspresję CD1d. Do tych eksperymentów wykorzystaliśmy białka fuzyjne, w których MIR1 i MIR2 zostały połączone z ulepszonymi GFP (EGFP). Wcześniej wykazaliśmy, że te chimery są stabilnie wyrażane i w pełni funkcjonalne do regulacji w dół łańcuchów MHC klasy I po przejściowej lub stabilnej transfekcji do komórek (36). Odpowiednio, każda chimera została transfekowana do komórek BJAB, które wyrażają niskie poziomy CD1d na swojej powierzchni. Poprzez bramkowanie na komórkach pozytywnych pod względem EGFP, mogliśmy zidentyfikować komórki wyrażające MIR, a poziomy CD1 w tych komórkach zostały określone ilościowo za pomocą cytometrii przepływowej. Jak pokazano na Figurze 2A (lewy górny panel), zarówno komórki transfekowane MIR1- jak i MIR2 wykazywały wyraźne obniżenie poziomów CD1d na powierzchni komórki, do poziomu porównywalnego z nieskrytymi komórkami BJAB. Dane przedstawione na Figurze 2A (środkowy lewy panel) potwierdzają, że obydwie fuzje MIR-EGFP były zdolne do obniżenia ekspresji MHC klasy I w tych komórkach. Należy zauważyć, że poziomy powierzchni HLA-DR, reprezentatywnej cząsteczki MHC klasy II i Fas są niezmienione w komórkach wyrażających MIR1 i MIR2 (odpowiednio, Fig. 2A, prawy górny i dolny lewy panel)
[hasła pokrewne: olx zambrów, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, nefropatia cukrzycowa ]