Długotrwałe leczenie wziewnym budezonidem u osób z łagodną przewlekłą obturacyjną chorobą płuc czesc 4

Okres badania podzielono zatem na dwa okresy. Najlepsze dopasowanie zostało określone za pomocą testu współczynnika prawdopodobieństwa dla modeli zagnieżdżonych lub ze statystyką kryterium informacyjnego Akaike.18 Dane przedstawiono jako absolutne zmiany dla wszystkich pacjentów, którzy byli w badaniu w określonym czasie lub jako nieważone stoki na populacji zamierzonej w leczeniu. Dane te przedstawiono jako wartości mediany, ponieważ ich rozkład nie był prawidłowy.
Wyniki
Od stycznia 1992 r. Do lipca 1993 r. 215 potencjalnych osób rekrutowano w uczestniczących ośrodkach. Spośród nich 462 okazało się niekwalifikowalnych, a pozostałe 1695 zostało zapisanych do programu rzucania palenia, podczas których 169 (10 procent) rzuciło palenie. Z pozostałych 1526 pacjentów 1277 (84 procent) było zgodnych z lekiem wziewnym, kontynuowało palenie i zostało losowo przydzielonych do leczenia (643 dla placebo i 634 dla budesonidu). Dziewięćset dwanaście badanych (71 procent) pozostało w badaniu przez trzy lata. W trakcie badania wycofano 198 pacjentów z powodu nieprzestrzegania procedur badania, 132 pacjentów wycofano z powodu działań niepożądanych, a 35 osób straciło czas obserwacji, co doprowadziło do 176 wycofań z grupy budezonidu i 189 z grupy placebo. Przyczyny wycofania były podobne w obu grupach.
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka linii bazowej 1277 podmiotów przy rejestracji. Charakterystyka linii podstawowej pacjentów w obu grupach była podobna (Tabela 1). Średni wiek wynosił 52 lata; 354 (27 procent) to kobiety. Większość przez wiele lat była ciężkimi palaczami papierosów i miała łagodne, słabo odwracalne ograniczenie przepływu powietrza. Badani zmniejszyli zużycie papierosów w ciągu sześciu miesięcy przed randomizacją (średnio odpowiednio 18,8 i 17,3 papierosów dziennie w grupach budesonidu i placebo). Coraz więcej osób w obu grupach leczonych zgłosiło rzucenie palenia w okresie leczenia. Pod koniec badania około 10 procent badanych (9,1 procent grupy budezonidu i 11,2 procent grupy placebo) zgłosiło, że nie pali w ciągu ostatnich sześciu miesięcy.
Zmiany wartości FEV1 po zastosowaniu Bronchodilatora w czasie
Rysunek 1. Rycina 1. Mediana zmiany wymuszonej objętości wydechowej w jednej sekundzie (FEV1) w porównaniu z wartością w losowaniu (miesiąc 0) w grupach placebo (.) i budesonidu (.). Zmiana ta jest przedstawiona dla wszystkich leczonych pacjentów, dla osób z historią palenia trwającą 36 lat lub mniej, oraz dla osób z historią palenia trwającą ponad 36 lat w paczce.
Tabela 2. Tabela 2. Zmiana FEV1 w czasie w dwóch grupach leczenia zgodnie z historią palenia tytoniu. Zmiany wartości FEV1 po podaniu czynnika rozszerzającego oskrzela w czasie różniły się między dwiema grupami leczenia (ryc. 1). Grupa placebo wykazywała liniowy spadek FEV1 w czasie, z nachyleniem -65 ml na rok. W grupie budezonidu wartość FEV1 uległa poprawie w ciągu pierwszych sześciu miesięcy z częstością 17 ml na rok, w porównaniu ze spadkiem o 81 ml na rok w grupie placebo (P <0,001). Jednakże nachylenia od dziewięciu miesięcy do końca leczenia były podobne w dwóch grupach: -57 ml rocznie w grupie budezonidu i -69 ml rocznie w grupie placebo (P = 0,39) (tabela 2) [więcej w: belimumab, wdrożenia magento, Mimośród ] [patrz też: olx zambrów, młody zielony jęczmień gdzie kupić, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów ]