kreatynina we krwi za wysoka

Najważniejsze z nich dotyczą: (a) oznaczania liganda prezentowanego przez CD1d podczas infekcji wirusowej; i (b) sposób, w jaki komórki T z ograniczeniem CD1d stają się specyficznie aktywowane. Chociaż nie jest jasne, czy fizjologiczne ligandy limfocytów T z ograniczeniem CD1d obejmują obce związki, wydaje się, że wiele klonów limfocytów T z ograniczeniem CD1d wydaje się być autoreaktywnymi wobec lipidów pochodzenia gospodarza (10, 46). Niedawno wykazano, że tę reaktywność na własne antygeny można wykorzystać w nowej strategii aktywacji, która może umożliwić szybkie wyzwalanie limfocytów T z ograniczeniem CD1d w szerokim zakresie patogennych infekcji (9). Jednakże inne lipidy pochodzące z nowotworów mogą mieć charakter hamujący, co sugeruje wiele układów kontrolnych w systemie limfocytów T z ograniczeniem CD1d (47). W normalnych warunkach rozpoznawanie przez autoprzeciwciała limfocytów T z użyciem limfocytów CD1d powoduje niewielkie wydzielanie cytokin; jednakże w obecności cytokin IL-12 i IL-2, wytwarzanych przez APC w odpowiedzi na produkty drobnoustrojowe, wzmacnia się efekt rozpoznawania autoantygenu, co prowadzi do silnego IFN-y. wytwarzanie przez limfocyty T z ograniczeniem CD1d. Mechanizm ten wydaje się być odpowiedzialny za wczesną aktywację limfocytów T z ograniczeniem CD1d obserwowanych in vivo w infekcji bakteryjnej (9) i może być wystarczająco generyczny, aby umożliwić aktywację limfocytów T z ograniczonym CD1d w infekcjach wirusowych. Alternatywnie, infekcje wirusowe mogą wyzwalać wytwarzanie nowych klas samych lipidów, które są częścią układu aktywowanego stresem; te lipidy można następnie wprowadzić do szlaku przetwarzania antygenu CD1d. Na przykład, w wyniku infekcji wirusowej, normalne glikolipidy mogłyby zostać odmiennie glikozylowane lub różne typy lipidów mogłyby uzyskać dostęp do miejsc obciążających antygen CD1d, prowadząc do prezentacji tych zmodyfikowanych lipidów (tj. Zmienionego self) na zakażonych komórkach B. Niezainfekowane APC mogą także nabywać i prezentować te lipidy po endocytozie błon komórkowych ze zlizowanych komórek gospodarza lub fagocytozie zainfekowanych lub apoptotycznych komórek. Trzecia możliwość jest taka, że wirusy takie jak KSHV mogą kodować albo mirystoilowane albo palmitoilowane białka, których lipidowane fragmenty peptydowe mogą być prezentowane w hydrofobowej kieszeni wiążącej CD1d. Chociaż tylko fragmentaryczny i kontrowersyjny dowód łączy system CD1d z prezentacją peptydu (48), bezpośrednia prezentacja lipopeptydów wirusowych pozostaje formalną możliwością. Co ciekawe, podczas gdy zaobserwowaliśmy wyraźny wpływ ekspresji MIR2 na aktywację limfocytów T z ograniczeniem CD1d w odpowiedzi na egzogennie dodany antygen a-GalCer (który przypuszczalnie odzwierciedla zmniejszoną ekspresję powierzchniową CD1d w obecności MIR2), skromny IFN-a. sekrecja uzyskana przy nieobecności a-GalCer (przypuszczalnie odpowiedź limfocytów T z ograniczeniem CD1d na własne antygeny prezentowane przez APC) nie została znacznie zmniejszona. Konieczne będą dalsze badania w celu ustalenia przyczyny, a także znaczenia tej różnicy; jednak podejrzewamy, że może to być spowodowane zróżnicowanym działaniem białek MIR na obciążenie CD1d antygenów endogennych w stosunku do egzogennych. Cząsteczki CD1d intensywnie przemieszczają się przez układ endocytowy (49-53) i są zdolne do prezentowania zarówno pochodzących z zewnątrz (54), jak i endogennie pochodnych antygenów (46, 55). Jednakże, nie jest jasne, w których przedziałach znajdują się odpowiednie fizjologiczne ligandy limfocytów T z ograniczeniem CD1d, i możliwe jest, że egzogenne i endogenne lipidy komórkowe mogą być ładowane w różnych miejscach. Jeśli tak, białka MIR mogą kierować polipeptydy CD1d do przedziałów, w których egzogenne lipidy nie są obciążone, ale są to endogenne. Nasze wyniki rzucają również światło na to, w jaki sposób białka MIR wpływają na handel cząsteczkami zaangażowanymi w rozpoznawanie immunologiczne
[więcej w: łupież tłusty, narośl na skórze, mielopatia szyjna ]