sok z kwiatów bzu czarnego właściwości

Zgodnie z oczekiwaniem, nie wykryto ubikwitynowanych białek w osadzie CD1d w nieobecności MIR2 (Figura 5D). Co ważniejsze, nie obserwowano ubikwitynowanych prążków w komórkach wyrażających MIR2, które transfekowano zmutowaną chimerą lizyna-do-argininy (Figura 5D). Wynik ten wskazuje, że co najmniej z prążków chimery typu dzikiego w komórkach MIR2 jest ubikwitynowanym samym CD1d i że rekrutacja wszystkich innych ubikwitynowanych gatunków do tego kompleksu zależy od ubikwitynacji chimerycznej CD1d. MIR2 promuje endocytozę CD1d na powierzchni komórki, ale nie wzmacnia jej degradacji. Zniknięcie CD1d na powierzchni komórki może być spowodowane zrzuceniem, proteolizą lub internalizacją (tj. Endocytozą). Aby dokładniej zbadać mechanizm utraty CD1d, wykorzystaliśmy fakt, że endocytozę można selektywnie blokować przez ekspresję dominująco-ujemnych alleli ghamazy GTPazy, których aktywność jest wymagana do tworzenia endosomów (41). Komórki BJAB przejściowo transfekowano chimerą CD1d typu dzikiego i kontrolą wektorową lub MIR2. Ponadto, każda hodowla otrzymała wektor ekspresjonujący mutinę dynam typu dzikiego lub dominującego-negatywnego oraz zależną od IRES ekspresję EGFP w bicistronowym komunikacie. Stosując cytometrię przepływową, analizowaliśmy następnie komórki eksprymujące GFP (tj. Transfekowane) dla CD1d na powierzchni komórki. Zgodnie z oczekiwaniami, ekspresja MIR2 w obecności dynaminy typu dzikiego doprowadziła do silnej regulacji w dół CD1d (Figura 6A, lewy panel). Jednakże, gdy ekspresjonowany dominujący dynaminowy mutant K44E był ekspresjonowany, ta w dół została całkowicie zniesiona (Figura 6A, prawy panel). Ten efekt był zależny od ekspresji MIR2, ponieważ ekspresja K44E miała niewielki wpływ na powierzchnię CD1d w nieobecności MIR2 (dane nie pokazane). Tak więc, zniknięcie CD1d na powierzchni komórki po ekspresji MIR2 wydaje się być wynikiem internalizacji przez endocytozę. Figura 6 Obniżenie poziomu MIR2 dla CD1d spowodowane jest endocytozą, ale nie nasila degradacji. (A) Komórki BJAB przejściowo transfekowano chimerycznym CD1d typu dzikiego. Oba panele pokazują poziom chimerycznej CD1d, gdy kotransfekowano dynaminą typu dzikiego (czarne linie ciągłe), jak również poziom reaktywności krzyżowej przeciwciała CD1d w tle (przerywane czarne linie). Szare linie reprezentują chimeryczne poziomy CD1d w obecności MIR2 i albo dynaminę typu dzikiego (lewy panel) albo dominującą-negatywną dynaminę (K44E, prawy panel). (B) Okres półtrwania CD1d w komórkach BJAB eksprymujących lacZ lub MIR2 analizowano za pomocą impulsowego łańcucha. Jak pokazano, obecność genu MIR2 nie zmienia okresu półtrwania łańcuchów CD1d. Chlorochinę (C) dodano w celu zablokowania degradacji lizosomalnej i nie wykazała ona żadnego działania. (C) Okres półtrwania CD1d w komórkach HepG2 wyrażających lacZ lub MIR2 analizowano za pomocą impulsowego łańcucha. Jak pokazano, obecność genu MIR2 nie zmienia okresu półtrwania łańcuchów CD1d (lewe błony), ale zwiększa poziomy degradacji MHC klasy I (prawe bloty). Dodanie chlorochiny zatrzymało degradację MHC klasy I. (D) Całkowite poziomy komórkowe białek w komórkach BJAB, które były stabilne pod względem ekspresji MIR2 lub lacZ, określono za pomocą cytometrii przepływowej. Obecność genu MIR2 nie zmieniała całkowitego poziomu CD1d, nawet jeśli poziomy powierzchni CD1d były zmniejszone. Jest to sprzeczne ze zmniejszonymi poziomami całkowitymi i powierzchniowymi B7.2 i MHC klasy I. Uregulowana w dół zależność MHC klasy I indukuje szybką degradację łańcuchów klasy I MHC w sposób zależny od lizosomów (28). Aby zbadać okres półtrwania łańcuchów CD1d w obecności białek MIR, przeprowadziliśmy eksperyment impuls-pościg w celu śledzenia metabolizmu nowo zsyntetyzowanych polipeptydów CD1d
[hasła pokrewne: nefropatia cukrzycowa, olx ostrowiec sw, olx solec kujawski ]