Wzmocnienie ramienia chromosomu 17q i niekorzystny wynik u pacjentów z nerwiakiem zarodkowym ad

Techniki używane do określenia statusu chromosomu 17. Panel A pokazuje wyniki uzyskane z analizy cytogenetycznej. G-banding identyfikuje wzmocnienie 17q12-qter jako niewyrównaną translokację z 1p. Panel B pokazuje wyniki uzyskane przy fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ komórek w metafazie. Sonda do malowania dla chromosomu 17 identyfikuje wzmocnienie materiału genetycznego z chromosomu 17 na krótkim ramieniu chromosomu oprócz dwóch normalnych kopii chromosomu 17. Panel C pokazuje wyniki uzyskane przy fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ komórek w interfazie, w której ródamina Zastosowano znakowaną sondę centromerową i sondę mieloperoksydazy znakowanej fluoresceiną (MPO). Panel D pokazuje jądro nowotworu ze wzrostem 17q przez fluorescencyjną hybrydyzację in situ komórek w interfazie (sygnały 2 centromerowe [cent], sygnały 3 MPO). Panel E pokazuje całkowite wzmocnienie chromosomu w guzie triploidalnym, również przez fluorescencyjną hybrydyzację in situ komórek w interfazie (4 sygnały centromerowe, 4 sygnały MPO). Panel F pokazuje wyniki porównawczej hybrydyzacji genomowej dla chromosomu 17 ze współczynnikiem zielony: czerwony wynoszącym 1,0, co wskazuje na brak wzmocnienia w odniesieniu do ploidii. W panelu G stosunek kolorów przesunął się do 1,25, wskazując wzmocnienie całego chromosomu. Panel H pokazuje wyniki porównawczej hybrydyzacji genomowej wskazującej wzmocnienie dystalnego ramienia q (q21-qter). Głównym mechanizmem leżącym u podstaw częściowego przyrostu 17q jest niezrównoważona translokacja, z różnymi chromosomami partnerskimi.7-9,15 Segment na chromosomie partnerskim dystalnym do punktu przerwania jest tracony, a segment 17q przemieszcza się do tego miejsca. Translokowany segment jest w istocie dodatkowym egzemplarzem, ponieważ komórka zawiera również dwa lub więcej normalnych chromosomów 17. Stąd te translokacje skutkują niezrównoważonym wzmocnieniem dystalnego segmentu 17q. Najczęstszym miejscem translokacji jest 1p, gdzie przyrost dystalnej części 17q wiąże się z utratą 1p (rysunek 1A i rysunek 1B).
W 1995 r. Caron16 poinformował, że 20 z 53 nerwiaków niedojrzałych (38 procent) miało przyrost 17q i że pacjenci z takimi nowotworami mieli znacząco gorsze przeżycie bez zdarzeń po dwóch latach niż ci bez tej cechy. Jednakże, gdy seria została rozszerzona na tyle, aby umożliwić analizę wielowymiarową, 17 moc predyktywna zysku 17q była marginalna i nie była widoczna, gdy do modelu dodano stan 1p lub N-myc. Łastowska i wsp.18, stosując techniki cytogenetyczne i fluorescencyjną hybrydyzację in situ, zidentyfikowali 17q wzmocnienia w 28 z 45 nerwiaków niedojrzałych (62 procent) i odkryli, że całkowity czas przeżycia pacjentów z 17q zyskiem wynosił 13,5 procent w ciągu trzech lat, w porównaniu ze 100 procentami dla tych pacjentów. bez tej nieprawidłowości. Analiza wieloczynnikowa ujawniła potężny niezależny efekt wzmocnienia 17q po uwzględnieniu innych zmiennych klinicznych i genetycznych.
W tym badaniu staraliśmy się potwierdzić związek niezrównoważonego wzmocnienia 17q z innymi wskaźnikami wysokiego ryzyka u pacjentów z nerwiakiem niedojrzałym i przetestować hipotezę, że ta nieprawidłowość jest niezależnym czynnikiem prognostycznym agresywności guza i złego wyniku klinicznego. W tym celu zebraliśmy dużą serię analiz, w których znany był status chromosomu 17 i powiązaliśmy tę informację z ustalonymi klinicznymi i genetycznymi czynnikami ryzyka oraz z częstością nawrotów i umieralności.
Metody
Guzy
Włączenie do badania opierało się wyłącznie na zdolności do zdefiniowania statusu chromosomu 17
[podobne: belimumab, nutrend, bikalutamid ]
[przypisy: mastocytoza, mefedron cena, metatarsalgia ]